آلودگی های استخر شنا و روشهای رفع آن

 آلودگی های استخرهای شنا به 3 گروه تقسیم می می شوند:

1- آلودگیهای فیزیکی ،2-  آلودگیهای شیمیایی، 3-  آلودگیهای میکروبیولوژی

1- آلودگیهای فیزیکی:

مواد نامحلول و کلوییدی که توسط شناگران و از فضای اطراف وارد آب استخر می شود، موجب کدورت آب میگردد و غذای میکروارگانیزم ها را تامین می کند. اولین مشخصه آب استخر پاک و عاری از آلودگی میکربی زلال بودن و شفافیت کامل آن است. به عبارت دیگر، آلودگی آب استخر نسبت مستقیم با کدورت آن دارد.

2- آلودگیهای شـیمیایی

کلر با مواد آلی بدن مانند عرق، ادرار، چربی پوست و مو و همچنین مواد بهداشتی از قبیل دئودورانت، لوسیون، عطر، کرم، پودر و سایر مواد آرایشی بانوان ایجاد مواد کلرآمینه می نماید.

این مواد موجب بوی ناخوشایند کلر در محوطه استخر و ایجاد حساسیت و خارش پوست و قرمز شدن چشم ها می شوند.

علاوه بر این ترکیبات کلر موجب تشکیل تری هالومتان ها میشود که سرطانزایی آنها به اثبات رسیده است.

3- آلودگیهای میکروبیولوژیکی

استخرهای خصوصی و عمومی محل مناسبی برای رشد میکرواورگانیزمهای بیماریزا می باشند که توسط بعضی شناگران به آب منتقل شده و در داخل آب بصورت شناور و یا در بیوفیلم ها رشد و تکثیر می نمایند.

این عوامل بیماریزا را بصورت آمیب و پروتوزوآ، باکتری، ویروس، قارچ و کرم انگل می توان در اکثر استخرهایی که بصورت علمی و بهداشتی تصفیه و گندزدایی نمی شوند مشاهده نمود.

رفع آلودگی های استخر :

رفع آلودگیهای فیزیکی

آلودگی های فیزیکی را میتوان با فاکتورهای زیر رفع نمود:

- طراحی هیدرولیک استخر و تعیین تعداد و محل ورود و خروج آب برای جلوگیری از سکون آب

تعیین دبی صحیح گردشی آب

- انتخاب فیلتر مناسب

- انعقاد مواد کلوییدی بطوریکه توسط فیلتر جمع آوری شود

رفع آلودگیهای شیمیایی

حد مجاز کلر ترکیبی برابر 0.2 ppm و حد مجاز ترکیبات تری هالومتان برابر 0.02 ppm می باشد.

ترکیبات آمینه و تری هالومتانه کلر بایستی با اکسیداسیون قوی تجزیه گردند.

برای این کار سه روش متداول و موثر وجود دارد:

 UV بعلاوه اکسیژن فعال – بدون استفاده از کلر.

 UV

ازن زنی

رفع آلودگیهای میکروبیولژیکی

آمیب ها، انگلها و قارچ ها و بعضی از ویروسها و میکروبها نسبت به دوز مجاز کلر مقاوم میباشند. تمامی این میکروارگانیزم ها در روشهای نام برده بالا برای رفع آلودگیهای شیمیایی اکسیده شده و از بین میروند.

بمنظور از بین بردن میکروارگانیزم های داخل استخر، از کلر و ترکیبات آن و یا اکسیژن فعال استفاده میشود. از آنجاییکه گندزدایی این مواد فقط در طیف مشخص pH موثر می باشد، pH آب بایستی بصورت کنترل شده بین 7.2 تا 7.4 نگهداری شود.

روی کلیه سطوح بخصوص دیواره های استخر در مدت بسیار کمی بیوفیلم ایجاد می شود که بستر رشد و تکثیر میکروارگانیزم ها بوده آنها را از تاثیر و نفوذ مواد گندزدا مصون می نماید. بر اثر حرکت آب قسمت های رشد یافته بیوفیلم ها جدا شده و در داخل آب شناور می شوند. از این نظر نظافت کامل دوره یی دیواره ها و کف استخر با جاروی استخر الزامی می باشد. جاروهای استخر اتوماتیک و هوشمند کار نظافت استخر را با قابلیت اطمینان بالا انجام می دهند.